موضوع اول ارزش آفرینی یا حل مسئله!
روزانه در حال حل کردن مسائل زیادی هستیم. اسکرول موس من خرابه و وقتی میخوام اسکرول کنم به پایین دوتا میره پایین و بعد میره بالا. این مسئله کوچکیه که من برای حل کردنش یه موس کوچک ارزون قیمت خریدم وصل سیستم کردم و فقط از اسکرولش استفاده میکنم. راه حل اصلیش هم اینه که یه موس جدید بخرم.
گوشی موبایل من چند وقتی هست که داره هنگ میکنه و از برنامه ها می پره بیرون احتمالا دلیلش ضعیف بودن سخت افزارشه ولی خب راه حلش اینه که فایل های اضافه ی روی گوشیم رو پاک کنم راه حل بهتر اینه که گوشیم رو عوض کنم.
کامپیوترم هم دیگه کم کم باید عوض کنم. قدرتش کم شده و سخت افزارش جوابگوی نرم افزار های جدید نیست.
در طول روز با هزارن مشکل این شکلی رو به رو میشیم و با هر زوری شده موقتا حل میکنیم تا بعد ببینیم شرایط چطور پیش میره. ولی یه نکته مهم وجود داره!
ما بیشتر مسائلی که پیش میاد رو حل نمیکنیم. فقط می پوشنیمش که فعلا دیده نشه. مثل کسی که اشغال های خونه رو جارو میکنه و میریزه زیر فرش یا مبل. دیر یا زود دوباره مشکل سر باز میکنه و اوضاع خیلی بدتره.
اگه حوصله داشته باشیم و مسئله ای رو حل کنیم می تونیم از راه حلش خیلی بهره ببریم. هم میشه ثروت مادی از طریق حل مسئله به دست آورد هم ثروت معنوی.
فکر کن یک پزشک مسئله بیمار ها رو حل میکنه و هم احترام داره هم پول بدست میاره.
یا یک برنامه نویس مسئله بقیه رو حل میکنه با برنامه ای که میسازه و این باعث میشه هم شغلش باشه و کسب درامد کنه و هم با استفاده افراد بیشتر از اون برنامه احساس مفید بودن بکنه.
اگه ما مسئله ای برای حل کردن پیدا کنیم و اون رو با روش خوبی حل کنیم می تونیم از این حل مسئله هم خودمون سود ببریم و هم به دیگران منفعت برسونیم. پس یکی از مهمترین کارهای ما در زندگی پیدا کردن و حل مسئله است.
ولی اغلب ما حوصله و توجه کافی برای حل مسئله نداریم. بیشتر به این فکر میکنیم که مصرف کننده باشیم.
من الان دارم تایپ میکنم و دستم درد میکنه. می تونم بشینیم فکر کنم چطور میشه این مشکل رو حل کرد. آیا کیبوردی وجود داره که باعث بشه موقع تایپ کردن دستمون درد نگیره؟ اگه هست میتونم یکی خودم بخرم و بعدش اون رو به بقیه معرفی کنم. احتمالا اگه این کار رو وسیع انجام بدم شاید به ذهنم بیاد که با یه شرکتی که این نوع کیبورد رو تولید میکنه قرارداد همکاری در فروش ببندم.
شاید هم بخوام خودم چند تایی از اون شرکت بخرم و کیبورد فروشی خودم رو راه بندازم. ولی شاید بخوام باز هم فراتر از این فکر کنم. می تونم خودم یک کیبورد یا حتی یک بالش طبی زیر کیبورد طراحی کنم و به تولید انبوه برسونم! به هر حال هزاران راه درست و غلط برای کم کردن یا حل کردن مسئله ی درد دست هنگام تایپ وجود داره. تازه با حل این مسئله باز هم مشیه مسائل دیگه ای رو حل کرد.
مثلا ممکنه من بالش زیر کیبوردی رو در رنگ مشکی درست کرده باشم و شما فکر کنی چی میشد اگه بالش زیر کیبوردی سبز داشتین. و بعدش احتمالا یه کاور برای بالش زیر کیبوردی درست میکردی و به تولید انبوه می رسوندی. مسئله اینه که مسئله ای رو حل کردی و از دل مسئله حل شده ده ها مسئله تازه به وجود میاد که میشه حلش کرد.
حل کردن مسئله نیازمند ایده جدیده. دقت کنید ایده جدید به معنی کاری خیلی متفاوت از دیگران نیست. به منظور کپی نکردن از دیگران نیست. منظور فقط اینه که باید تفاوتی با ایده قبلی داشته باشه. حتی می تونه ایده کاملا جدید باشه ولی مهم اینه که چرخ رو از قبل نباید اختراع کرد.
و برای اجرای ایده ی جدید باید آماده هر اتفاقی بود. مخصوصا جواب ندادن و شکست خوردن. ولی اصلا مهم نیست چون یه قاعده خیلی ساده وجود داره. یه کاری رو اگه بارها و بارها انجامش بدی به احتمال خیلی زیاد بلاخره راهی پیدا میکنی که ایده رو عملی کنی. فقط نباید دست بکشی.
برای اجرا و ادامه ایده جدید به چیزی نیاز داریم به نام جرات و شجاعت که من فکر میکنم در درون همه ی ما هست.