یکی از کارهایی که احتمالا همه ما در طول روز انجام میدیم تحمیل عقیده خودمان به دیگران است.
وقتی فرزند من میخواد یک لباس بپوشد و من به او میگویم این لباس مناسب نیست و لباس دیگری بپوش این تحمیل عقیده است.
وقتی همسرم میخواهد غذای خاصی درست کند و من میگویم این غذا خوب نیست و چیز دیگری درست کن ، این تحمیل عقیده است.
وقتی شخصی تلاش میکند با اندیشه ای نو به موضوعات بدیهی قدیمی نگاه کند و اصول را به چالش میکشد و من تلاش میکنم به او متذکر شوم که مواظب افکارش باشد هم شاید نوعی تحمیل عقیده باشد.
آدم به صورت عمومی آمده است تا از زندگی لذت ببرد. و هر کاری که ما انجام میدهیم در نهایت یا به لذتی ختم میشود و یا این که رنجی را از ما کم می کند.
اما گاهی برای کسب لذت پا در مسیر اشتباهی می گذاریم.
لذت متقاعد کردن دیگران خیلی بالاست. این که دیگران بگویند ما به شیوه ای که تو فکر میکنی فکر نکرده بودیم.
جقدر تو با هوش هستی. چقدر تو دانا هستی.
احتمالا این لذت به همراه احساس دیگر ما را بر آن میدارد که وقتی دیگران حرفی میزنند که احساس میکنیم درست نیست فورا با آن ها وارد بحث و جدل شویم و تلاش کنیم آن ها را متقاعد کنیم.
اما دیگران مانند ما فکر نمیکنند. آن ها دوست ندارد احمق بنظر بیایند. پس تلاش میکنند حرف هایشان را دوباه به نحوه ی دیگری بگویند تا این سو تفاهم را از بین ببرند.
و اغلب این مباحثه باعث یک دعوا و دلخوری میشود.
با کسی که نمیخواهد بفهمد چرا وارد بحث و جدل می شوی؟ با آن ها بحث نکن. بگذار نفله شوند، چون آخر نفله می شوند.
حتی با کسانی که دوستشان داری هم وارد بحث نشو. اندیشه هایت را کتاب کن، بنویس و هرکس خواست از تو بشنود به او بگو و هرکس پرسید هم آدرس سایت یا شبکه اجتماعیت را بده.
اینطور شاید دوست داشتنی تر باشیم.
مهم نیست که، جطور فکر می کند. اگر فکر میکند همین نعمت بزرگی است. اغلب آدم ها فکر نمی کنند.
در نهایت هم بگویم. بزرگانی بوده اند که دیگران را نصیحت کردند و خودشان و اطرافیانشان را بخاطر نصیحت ها به چالش انداختند.
فرق آنها با من این است که آن ها به عقیده خودشان تمام و کمال عمل می کردند و بعد از دیگران میخواستند یک دهم آن را شما انجام دهید.
نه مثل من که حرفی می زنم که خودم عمل نمی کنم و میخواهم تو عمل کنی.