به این فکر می کردم که اگه یه روز یه نفر آدم فلج رو ببینم چطور باهش حرف میزنم. بهش چی میگم؟ کردم که اگه یه روز یه نفر آدم فلج رو ببینم چطور باهش حرف میزنم. بهش چی میگم؟
تصورم اینه که این آدم احتمالا بسیار افسرده است. امیدی به زندگی نداره و به این فکر میکنه که دکتر گفته خیلی دیگه زنده نیست.
این آدم باید چکار کنه؟
نمیدونم حرف هایی که میزنم درسته یا نه فقط الان اینجوری فکر میکنم. شاید فردا اگه به این موضوع فکر کنم نظر متفاوتی داشته باشم.
میگم سلام.
میگه سلام.
میگم چه خبر چکار میخوای بکنی؟
میگه کاری ازم بر نمیاد چکار کنم؟
شوخی میکنی؟
_نه! واقعا من چکار میتونم بکنم؟
خیلی کارا. چرا نتونی انجام بدی؟
_از آدمی که دست و پا نداره یه گوشه افتاده. بقیه تر و خشکش میکنن چه انتظاری داری؟
هیچ وقت اینجوری فکر نکن. تو کلی امکانات داری. فکر کردی مثلا منی که دست و پا دارم محدودیتی ندارم؟
مثلا من بیام بهت بگم چرا 2 متر قدم نیست. اگه دو متر قد داشتم حتما بسکتبالیست خوبی میشدم. این منطقیه؟ اقا من قدم همین قدری هست که می بینی باید ببینم با این قد چکار میتونم بکنم.
یا فکر کن من دفتر کار حرفه ای یا باشگاه ورزشی شخصی ندارم. حالا بیام عزا بگیرم که اینا رو ندارم که کارام رو انجام بدم؟
نه اینطور نیست. باید ببینیم چه امکاناتی داریم و با همونا چکار هایی می تونیم انجام بدیم.
_ من هیچ امکاناتی ندارم.
چرا نداری تو همین الان می تونی ببینی، حرف بزنی ، بشنوی ، مزه کنی و خیلی کارای دیگه.
مثلا هیچ وقت فکر کردی کتاب بنویسی یا داستان؟
_ با کدوم دست بنویسم؟
دست نمیخواد. متونی بگی یه نفر دیگه برات بنویسه یا حتی می تونی از کیبورد های صوتی استفاده کنی. من یکی رو میشناختم بنده خدا چشماش مشکل داشت و دیدش خیلی کم بود.
ولی برنامه نویسی انجام میداد. میگفت من چشمام نمی بینه از امکانات نابینایان ویندوز استفاده میکنم.
الان امکانات خیلی خوبی وجود داره برای کمک به همه. ولی اگه امکانات نبود هم باز آدم نباید نا امید بشه.
من میدونم سخته ، خیلی هم سخته ولی سخت تر از شرایط تو اینه که نا امید بشینی.
_ می دونی؟ دکترا بهم گفتن بیشتر از سه چهار سال دیگه زنده نیستم. چی می گی برای خودت؟
شاید من همین فردا مردم. شاید یه نفر فردا مرد. همه می میمیرم. اتفاقا ادمایی که می دونن میمیرن قدر زندگی رو بیشتر می دونن تا آدمی که فکر میکنه هنوز فرصت داره برای زندگی.
_ نمیدونم.
ببین دور تو یه سری آدم جمع شدن که بهت ترحم کردن تو هم خوشت اومده. کارات رو انجام بده برنامه ریزی کن و انجامشون بده.
مهم نیست بتونی یا نتونی. مهم اینه که تلاشت رو بکنی. ثابت نشین.
هر کاری بخوای اولا که میتونی انجامش بدی. ثانیا هم اگه کمکی از من بر بیاد بهم بگو. من بهت ترحم نمیکنم. بنظر من تو یه آدم سالم هستی با یه سری محدودیت متفاوت.
همه ی ادم های محدودیت های خودشون رو دارن تو هم یکی از اونا.
امیدوارم حرفام روت تاثیر گذاشته باشه.
موفق باشی دوست من.